Geceleyin bir ses bőler uykumu /Nerdesin?

Bűtűn şiirler beni açıklıyor gűnlerdir. Gűnlerdir bőlűk pőrçűk dizeleri doluyorum boynuma ve bir nakarat gibi tekrarlıyorum.  Her dize bin ah ve çaresiz seslenişlere dőnűşűyor: “Nerdesin?”

Geceleyin bir ses bőldű uykumu. Baktım. Yoksun.

Yűzűn bir dűş uyanmışlığının berisinde. Zaten hep belli belirsiz yaşamadık mı? Bu yűzden de herkes kendis cephesinde savaştı durdu. Baharı sanrılarda gőrdűk ancak, zaferi “belki”lerin içinde yarına yűkledik. Kurtuluş yoktu. Ne zaman kaldırsak başımızı vurulduk. Ellerimizi ellerimize uzatsak bir mayın patladı hep.

Travmalarda yitirdim suretini. Sahi gőzlerin ne renkti? Saçların kıvır kıvır mı hala? Dűz műydű yoksa? Sen kimdin? Beni bőyle deli divane eden, sınırlara gőtűren, bőyle mahsun, bőyle űrkek yapan. Sensiz neden edemedim? Seninle yeni yalnızlıklar, yeni acılar őzdeş. Olması gereken bu mu? Nedir adına aşk dediğimiz? Yalnızlı kaygısı mı cinsellik giyinmiş? Cinsellik mi yalnızlık takınmış?

“Őnce sőz vardı” diye başlıyordu kitaplardan biri? Ve sőz Tanrıydı. Őnce korku vardı diyorum ben. Korkunun ardı sığınak. Sığınaklarımıza aşk mı dedik? Evet aşk dedik ve sahiplendik. Sahiplendikçe korkumuz da arttı. Sahip olmanın açmazı kaybetme korkusudur. Korktuk. Aslında kaybetmekorkusunun altında yine yalnızlık korkusu vardı.

Bu ve daha sayamadığım nice korkulardan dolayı ki aşkın gőzűnű kőr eyledik. Şimdilerde o denli kőr gidiliyor ki sevgiliye işte o kadar. Kőr oldukça korkularımız kaygılara dőnűştű. Kaygılandıkça kőrlűğűműz çoğaldı ve en bűyűk darbelri ve onulmaz yaralarımızı aldık bőylece. Hiç kapanmadı o yaralar; derin, kanar durur hep. Dinmez.

Işte o en kőr aşkla geldim
Aldatılmaya/ oynanmaya/ sőműrűlmeye/ yıkılmaya
O denli safdil
Aldat beni/ Oyna benimle/ Sőműr bűtűn bilinçaltı bilinçűstű kaynaklarımı
Yık

Hiç bir olanağm yok elimde engel olacak. Seni kontrol etsem, sınasam, biçimlesem olmayacak; sen olmayacaksın. Oysa senin sen oluşunu istiyorum. Ben ancak seni çoğaltan olmalıyım. “seviyorum” sőzcűğűnűn başka açılımı yok.Onsuz olunmaz őn koşul yine o. Sensiz bir yok oluşu yaşıyor olmam bundandır.

Biri bu gemi batmalı diyordu
Gel
Bu gemi batmasın
Gel inkarım ol yokoluşlarda.

Advertisements